سبحانک یا لیلا تعالیت یا لیلا

ساعت هفت صبح قبل از کلاس ریاضی1 روی تختم توی خوابگا دراز کشیده بودم. پاییز بود، سرما، مه، همان ساعاتی از صبحهای فصول سرد که ذراتِ دلتنگی و ملال و رخوت هوا را اشغال میکنند و ریهها به جای اکسیژن افسردگی وارد میکنند و سهمگینی زمان یکجا بر انسان تجلی میکند و رنج آن لحظات، بشر را مستحق بغل الهی میکند اما آدم به جای خدا، به پناهگاه عینیتری مثل زیر پتو پناه میبرد و تخیلاتاش را با مچالهشدن در خود غنی میسازد که ناگهان صدای آهنگ گیرایی در اتاق بلند شد و بعد: ای ساربان، ای کاروان، لیلای من کجا میبری یکی از بچهها هنگام پهنکردن