شفا دادن حضرت بخاری مر درماندگان را

ساعت هفت صبح قبل از کلاس ریاضی1 روی تختم توی خوابگا دراز کشیده بودم.پاییز بود، سرما، مه، همان ساعاتی از صبحهای فصول سرد که ذراتِ دلتنگی و ملال و رخوتهوا را اشغال میکنند و ریهها به جای اکسیژن افسردگی وارد میکنند و سهمگینی زمان یکجا بر انسان تجلی میکند و رنج آن لحظات، بشر را مستحق بغل الهی میکند اما آدمبه جای خدا، به پناهگاه عینیتری مثل زیر پتو پناه میبرد و تخیلاتاش را با مچالهشدندر خود غنی میسازد که ناگهان صدای آهنگ گیرایی در اتاق بلند شد و بعد:ای ساربان، ای کاروان، لیلای من کجا میبری یکی از بچههاهنگام پهنکردن شفا دادن حضرت بخاری مر درماندگان را...